moi, feiti\u00f1a e moi coidadi\u00f1a,
ela, queria en pezar a boar,
pero ti\u00f1a un pai, moi conservado,
que cada bes que ela boava a metia nu seu pombal, porque ti\u00f1a medo, que lla fosen alevar.Sempre a ti\u00f1a metida nu seu pombal por sun, desaprensibo pombo, a poidera levar, ela, boar quer\u00eda, boava polas polas dus abeneiros, e nos salgeiros, po\u00f1erse a cantar, pero u seu pai, cando a sentia cantar, a volvia ameter nu seu pombal. Pero, un d\u00eda, muy, enfadada dixo praela, un d\u00eda bou, a boar, boar, e boar e, venlonxe venlonxe bou a ir a parar, praque ninguen me poida topar. Pero un fatidico d\u00eda, aquel pai, tan conservador,algen,u, veu a buscar, ela, enton, louqui\u00f1a de contenta, se puxo a boar, boar eboar, ea cantar. Enu seu canto decia.
\u00bbEu, toda mi\u00f1a vida nuha xaula pas\u00e9i agora, que boar podo, polo mundo boarei,
E, deia, ha, mi\u00f1a vida,
nuha, xaula pasei,
e, nonche era de ouro,
nin siquera dourada,
erache de ferro estava ven,
oxidada.
pero, cando voar,
puden, fixenno ven
lonxe du meu ponbal,
pra que ninguen, mepoidese topar.
Pero, nu seu longo boar,
un, ponbo moi fachendo,
nu, meu cami\u00f1o se cruzou,
e, cuseu currucucu me na morou,
.
Coitadi\u00f1a, de min
que ilusa,
sin darme conta na sua xaula mevin,
e, nonchera de ouro,
nin, siquera dourada
erache de ferro estava
oxidada.
Pero, un d\u00eda, aquel pombo tan fachendo, u, bi\u00f1eron a buscar, e, ela dangoxa se puxo a chorar, chorar, e chorar, pero cando a sua angoxa lle pasou, louqui\u00f1a, se puxo a cantar, e, boar, boar, e boar,
por, encimas dus loureiros, e, nas poli\u00f1as dus abeneiros arai\u00f1a du sol, tumou.
Esa, foi a vida da pomba mui feiti\u00f1a, que decia, que raz\u00f3n ti\u00f1a meu pai, que un intruso, e, desaprensibo pombo, me poidera levar.
Mar\u00eda del Carmen Pallas Seijo.
SIN, CORRECCI\u00d3N ORTOGRAFICA
Esta es la conmemoraci\u00f3n, des pues de 60 a\u00f1os de aver, cogido el rumbo de mi vida<\/p>\n